Een verzameling bankjes geassocieerd met een dichter op grond van materiaal, model, situatie of locatie. Soms echter verwijzend naar een plek waar de dichter zat of gezeten zou kunnen hebben. Het blog poogt de diverse voorraden te ontsluiten.
De bankjeszetter heeft zoveel te doen in de komende Poëzieweek dat hij zijn heilzame arbeid voor de Dichtersbankjeswebstee een weekje staakt; 4 februari a.s. pakt hij zijn werk weer op.
De kathedraal door Luthmann uit Veluws zand geschapen. Het zandkasteel in beton gegoten omhoog gegraven. De zender Lange Gerrit geen tig maar wel tweehonderd meter. Een inleider memoreert nostalgisch de ouderwetse ether. Het bromt, kraakt, piept, fluit, radiogolven ruischen als de zee. Dit achter mij gelaten. De lezingen. Wie gaat er mee?
Di Di Dit Dah Dah Dah Di Di Dit
Genoeg te zappen. Een uur later het net is het medium. Sterk verhaal over de moderne mens met SMS-duim. Uit de dikke duim gezogen ook het dorp in morselicht? Storende flikkering, ’s nachts de straat het podium vanwege de stroomtrekkende zendermasttrafo’s. Dagdroom een spannend jongensboek in het luchtruim iets met Pim Pandoer, Koningin Wilhelmina, aangericht. Dit alles in oogverblindende helse halo's.
Di Di Dit Dah Dah Dah Di Di Dit
In wandeling door het verlaten dorp hoor ik heel debiel en zie een inmiddels ook al zo’n bijna vergeten beeld. Puber hangend tegen muur -kreten echoënd verveeld- onverstaanbaar schreeuwend tegen opgepimpte mobiel. Fladdert daar de vliedende tijd trappend op haar hielen? Ik hoor een ansicht: "Hallo Bandoeng, redt onze zielen!"
Di Di Dit Dah Dah Dah Di Di Dit
Computer piept ratelend gekkenpraat. Het instituut voor Praktische Poëzie. Het legt de woorden over de knie, van Louis, een poëtisch commentaar op dit gedicht dat ik erover schreef. Ik lees: -z’n boodschap geheel in sfeer- ''Architect Luthmann en Vrouwe Felua
Veur de allerletste keer naor 't volksfeest in de tent. I-j zeet mi-j hier niet weer, ik gao spollen in 'n band.
Nog een keer deur de straot, ik ken daor iedereen en wet wat wordt epraot. Ik mot es wieter zeen.
Mien plaetsken an de tap, lao'k mien vrende nao. 't Wordt mi-j hier te krap, 't wordt tied da'k wieter gao.
Wi-j stoeft as in ne spraonevloch. Wi-j zeukt de weg, hoog in de steerne loch. Laot 't ow good gaon mien deern, 't gef nog manslu zat. Boh wisse, ik had ow geern, maor ik mot now op pad.
Dans nog een keer met mi-j, dichte tegen mi-j an. Laot mi-j daornao vri-j, want ik mot hier vandan.
Veur de allerleste keer, dan is 't hier gedaon. Ik wet 't mangs neet meer, ik mot 's wieter gaon.
