Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Christina Guirlande 👉
Eén keer in haar leven had ze de zee willen zien
maar zoveel water deed haar aan rampspoed denken
Ze had het ruisen van de golven willen horen
maar de wind maakte haar bang en verward
Ze had blootvoets de duinen willen beklimmen
maar hield zich het liefst op de vlakte
Ze had schelpen willen rapen als een kind
wie kon ze dà à rmee nog verrassen
Ze wou de zon op het water zien ondergaan
maar moest voor het donker weer thuis
Toen jaren later op ieder verweer
een passend weerwoord gevonden was
nam iemand haar mee voor een andere reis
en bracht haar nooit meer terug.
Christina Guirlande
Dun lied donkere draad
land als een laken
dat zinkt.
Lenteland van hoeven en melk
en kinderen van wilgehout.
Koorts en zomerIand wanneer de zon
haar jongen in het koren maakt.
Blonde omheining
met de doofstomme boeren bij de dode haarden
die bidden ‘Dat God ons vergeve voor
wat hij ons heeft aangedaan’.
Met de vissers die op hun boten branden
met de gevlekte dieren de schuimbekkende vrouwen
die zinken.
Land, gij breekt mij aan. Mijn ogen zijn scherven.
Ik in Ithaka met gaten in mijn vel,
ik leen uw lucht in mijn woorden.
Uw struiken uw linden schuilen in mijn taal.
Mijn letters zijn: West-VIaanderen duin en polder.
Ik verdrink in u,
land. gij wordt een gong in mijn schedel en soms
later in de havend
een kinkhoorn: mei en kever. duistere lichte
aarde.
© 1952, Hugo Claus
Uit: Gedichten
Uitgever: De Bezige Bij, Amsterdam, 2004
ISBN: 90 234 1287 7
Warme oproep van de VWS
'Dun lied donkere draad', het gedicht bij Poetry International
West-Vlaanderen bij Lyrik-line
Claus leest 'West-Vlaanderen' op Youtube
nog meer bankjes voor Hugo Claus 👉
Deurgaonde waegeskes en paedjes
Met ‘n dertigsten zonder middewinterstappen,
ol’joorsdag ‘n wezenlozen vri-jdag, nao een joor
met niks as naregheid en zonder steernefônkeln
d’n eersten en tweeden ni-jjoorsdag feesteloos
as een deursnee zaoterdag en matten zondag
gewier ‘t mien asof de tied een hörte minder
huu hiel dan ‘s-endensjoors lech gebruukelek.
A-j zo raps moor muu ‘t ni-je joor in schoeft,
dat al haost te völle op ‘t olde lik te lieken,
dan aovervölt ow mangs een valsen dekken
den ow gin enkel gräödjen warmte bieden kan,
den ow alleneg moor van alles af kan sluuten
en ow a-j niet oppast all’n loch benemmen zal
den meer dan alle joorn veurhen now neudig is.
Laot mien dan zo vlot as meugelek weer denken
an de waegeskes en paedjes die ‘t laeven teikent
en zelfs wieter slakkert woor ‘t naar onlieke is
um ons de tied deur te laoten gaon; die niet stopt
veur Silvester en andere heufdgrenzen of muurn en
zich nog zo’n betjen laot belopen at tied en ruumte
tussen laeven en dood ons uutzicht soms benemt.
