Dichtersbankje | Adriaan Morriën

Foto: © Bert Bevers |  Klapdorp | Antwerpen

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Adriaan Morriën>

Moeders en zonen

Wanneer de moeders eindelijk slapen
verflauwt de onlust van de zonen.
Zij leven op en wrijven zich de handen:
de nacht is pas begonnen.

Het uur van misdaden en dromen
heeft reeds geslagen.
De straten zijn vol levensgrote meisjes,
ontvoeringen en drinkgelagen.

De zoon verlaat het huis, treedt als een zon naar buiten
in de sneeuw van het geluk, het liefdeloze
barmhartige genot, het boze, niet het broze,
maar 't harde en genadeloze.

En hij is vrij, vrij om te sterven,
zoals een wees, een wolf, een lied
dat wordt gezongen voor de sterren.
Maar moeders slapen niet.


©Adriaan Morriën

uit: Verzamelde gedichten (1993)

Dichtersbankje | Adriaan Morrien

Foto: © Bert Bevers | Goffert | Nijmegen

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Adriaan Morrien>

Het sneeuwt

Het sneeuwt, niet jachtig, eerder tastend, 
alsof het wit naar zwarte plekken zoekt. 
Maar heel het landschap ligt al volgeboekt. 
De dag staat zwaarbepakt om te vertrekken. 

De bomen dromen rechtop in de sneeuw, 
verwonderd en in hun verwondering verrast. 
De vorst heeft ieder takje afgetast. 
Het is windstil, er valt niets te ontdekken. 

De laatste vlokken vallen, in de lucht 
zweeft al wat zonlicht, geel en droog. 
En vogels, eerstgeborenen van het oog, 
haasten zich om de schade te herstellen. 

© Adriaan Morrien, 
uit Verzamelde gedichten, 
Van Oorschot, Amsterdam 1994