Dichtersbankje | Gerrit Komrij

Foto: © Peter Bevers | Paleistuin | Den Haag

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Bevers; Gerrit Komrij>

Alles blijft 

Daar stond een muur die ik heb aangeraakt.
De muur werd afgebroken. Van het puin
werd verderop een fundament gemaakt.
Ik plantte een fruitboom in mijn oude tuin.

Die werd geasfalteerd. Vijf meter diep
Houdt zich een wortelstronk nog grommend koest.
Vijf eeuwen lang desnoods. De Spaanse griep
Landt ooit op Mars omdat ik heb gehoest.

Er was een vriend aan wie ik heb geschreven,
Een rots waar ik mijn naam in heb gekerfd.
Je bent een deel van alles bij je leven
En alles blijft bestaan wanneer je sterft.

© Gerrit Komrij
uit:'Luchtspiegelingen', 2001

Dichtersbankje | Hans Warren

Foto: © Peter Bevers | Dijk bij Baarland 

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Bevers: Hans Warren>

Liggend in de zon

De liefste sluimert naast mij in het kruid.
Onder mijn arm door lig ik naar haar te staren.
Soms laat de wind haar zachte lange haren
strelend over mijn rug, mijn naakte huid.

Ik luister naar het ijl ruisend geluid
- mijn adem gaat in rythme met de hare -
naar het verre doffe bruisen van de baren
en naar een wulp, die schor, weemoedig fluit.

Er ligt een wijding over het ongerepte land.
Het is te stil om veel en snel te praten,
enkel een zoen, heel vluchtig op haar hand.

De zilte schorren en het wijde zand
zijn aan ons twee alleen overgelaten.
Er is geen einder en gene overkant.

© Hans Warren

Dichtersbankje | Heinrich Heine

Foto: © Peter Bevers | Marnixstraat | Amsterdam

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Bevers: Heinrich Heine>

Weberlied

Dichtersbankje | Pauline Pisa

Foto: © Peter Bevers | Pisa | Piazza Victor Emanuele II

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Bevers: Pauline Pisa>

Nestblijver>

Dichtersbankje | Rogi Wieg

Foto © Bert Bevers | Koninklijke Liberty Yacht Club, Antwerpen

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Bevers: Rogi Wieg>

Titanic

Zij was ooit mijn toverdraad, ik was jong,
een halve meter literatuur verder
ben ik al jarenlang niet meer de herder
van schaap poëzie. Men zegt dat ik echt zong.

Het zingen is mij goed vergaan door niets;

louter dagtaken, scheren, ouder worden.

De blauwe stad hangt als een baard aan iets

dat ik 'ik' noem. Ben half-veertig geworden.

Een blauwe namiddag maakt niet meer een barst

- uit- in mij. De taal is wit en mistig.

Ik ben door bijna niets tot bot geharst.

Zij was ooit mijn dagverdrijf, maar verging

als de Titanic en later de kleurenfilm.

Het is in scheef proza waarin ik zing.

© Rogi Wieg

uit: 'Het boek van de beminnelijkheid', 2000.