Dichtersbankje | Jack Weijkamp Lucy Legeland

Foto: Hans Mellendijk | Landgoed Anningahof | Zwolle

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mellendijk: Firma Weijland 👉

Lichtschommel

 

hen 

weerum

hen 

weerum

 

met de Veerman

van ’t licht

naor ’t duuster

en 

weerum

 

ach Veerman

nem ons met

aover de rivier

’t grieze lint

dat begint as ‘n kind

en zich stort in de zee

van aovergave en grinnikwals

 

en weerum

naor ’t duuster

samen op den 

lichtschommel

en hup!

daor gao’w weer

naor ’t licht

 

en vannacht dans ik

zo uutbundig

as ’t doolridder

zo uutdagend dansen

dat mien eigenste schim
mien pas weer zut

’s margens vrog in bed

Dichtersbankje Armando

Foto: Peter Bevers | Kamp Vogelsang,  Ordensburg

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Armando 👉

Opstand

Iemand is op de stalen tafel gaan staan,
heeft ongeduldig gesproken,
gepraat gepraat
en opnieuw gesproken.
Iemand zwaaide met een vlag.

De kelen hebben gezongen.

Er werd gezocht
naar de noodzaak van een leus,
die de duisternis beschrijft.

De opstand zal klagend onderweg zijn.


uit: 'Stemmen', 2013.

Dichtersbankje | Hans Mellendijk

Foto: Hans Mellendijk | Hoofdstraat | Grolloo

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mellendijk: Hans Mellendijk 👉

Liepen

bi-j de dood van Cuby

"The sky is crying. Look at the tears, rolling down the street, ..."

in de elend gaon zitten
tienerträöne laoten liepen

't platteland, de heide
't hied, de melde lei d'r
opens ander bi-j

de harfst leerden wi-j
kennen en eeuweg
't verdreet

liepen, liep, lep, 'eleppen

Dichtersbankje | de Omsmeders

 

Foto: Hans Mellendijk | De Krent | Hummelo

Uit de collectie Mellendijk (keuze gedicht en dichters) voorraad Mellendijk: De Omsmeders. 

De Enghuizer Dialogen | Dwaallust 👉 

Dichtersbankje Tom Lanoye

Foto: Bert Bevers | Westermarkt, Tilburg.

 Uit de collectie Mellendijk (keuze gedicht en dichter) voorraad Mannen van Bevers: 

Tom Lanoye  👉

Open en brood

Is 't om dat urenlang en bovenarmse kneden van
maagdelijk wit en toch naar bosgrond ruikend deeg?
Of door 't gekoter in zo'n roodgestookte oven?
Maar brood maakt mij zo geil en mals lijk boter.

Wie kan de versheid aan van het kadetje? Weerstaan:
de ruige ronding van de tijgerpistolet? Een bruine bol 
gaat onder meel en zonnepittenpuisten schuil — en
toch: zijn smaak maakt mij zo geil en wee lijk boter.

Ik ken een man, die wordt onwel alleen al van
de geur van zijn mastel. Een matrone, die huivert
om de blanke stengels naast haar minestrone. En
ik word van mijn stokbrood al zo ijl en geil lijk boter.

Zelfs als ik denk aan de horreur waarbij een kleintje
— zo'n rogge met rozijntjes! — op een plank gelegd
de kartels van een broodmes moet trotseren, dan
nog maakt mij dat lijden geil en zweterig lijk boter.

Ja, ik beken. Het breken met de hand, het machinale
snijden, al dat geweld maakt mij van langsom heter en
devoter: niets lijkt mij heiliger en groter dan een brood...
Waarom ben ik maar mens? Was ik niet beter boter?