Uit de collectie Bert Bevers 👉 (keuze toondichter en vers) voorraad Mannen van Bevers:
P. Loots 👉
Er is een roos ontsprongen
Uit ene wortelstam
Die, naar profeten zongen,
Voortkwam uit Jesses stam.
Zij heeft haar bloem gebracht
Al in de koude winter
In ’t midden van de nacht.
[….]
Philip Loots (melodie Speyerer Gesangbuch, 1599)
Foto: Jona Lendering | Piet Hein, Delfshaven
Die d’aard van Neêrlands volk in eens wil door zien steken,
En weten, wat bij elk het hoogst in achting staat,
Noem’ mij op markt, op beurs, bij kinders op de straat,
Hij zal ze van mijn buit, de Zilvervloot, doen spreken.
Maar wat ik meer bedreef, mijn’ wezendlijken lof!
“O!” zegt heel Amsterdam, “daar wete wij niet of,
Daar het de wisselbank gien oortje van gestreken.”
[De slag in de Baai van Matanzas vond plaats op 7/8 september 1628.]
.jpeg)
Vuurtoren
Hevig hart van lampen in kristallen keelen,
zeldzaam samenstel van glas en licht,
ingeboren eeuwigheden.
Doel en wil bijeen gebleven,
in een diep eendrachtig streven
om zichzelve te beleven
in een schaduwloos geheel.
Met aan uw voet het zuiver duister
van de zee tot uwen luister.
Gerrit Achterberg
Eiland der ziel, Stols, Maastricht, 1939
,%20KMSKA.jpeg)
Landschap
Ik loop in schilderijen rond.
Plekken, ouder dan God,
Liggen hier op den grond.
Geboorteplaatsen komen bloot;
een bodem, bijna uitgesleten,
waar ik het zand heb uitgebeten
met ’t zoutzuur mijner geest,
om terug te vinden wat gij zijt geweest.
Gerrit Achterberg
Energie, Van Dishoeck, Bussum, 1946
Uit de collectie Bert Bevers 👉 (keuze tekstdichter en song) voorraad Mannen van Bevers: Joe Strummer 👉, Mick Jones 👉 en Topper Headon 👉
The Magnificent Seven
Ring! Ring! It's 7:00 A.M.!
Move y'self to go again
Cold water in the face
Brings you back to this awful place
Knuckle merchants and you bankers, too
Must get up an' learn those rules
Weather man and the crazy chief
One says sun and one says sleet
A.M., the F.M. the P.M. too
Churning out that boogaloo
Gets you up and gets you out
But how long can you keep it up?
Etc.
The Clash (Sandinista, 1980)
Joe Strummer / Mick Jones / Topper Headon
.jpeg)
Gekromd, zacht momplend, stromplend met haar stokje
Ontkomt zij ’t wreed gevaarlijk straatgewoel.
Bereikt is de oude bank, haar troostrijk doel.
Ze ontvlood de broeiing van haar zolderhokje,
Waar hing de lucht beklemmend zwaar en zoel.
Van ver een kerk tampt vroom een bedeklokje.
Vaalzwart de mantel over ’t rosbruin rokje,
Rust ze op haar plekje, geurig, lommerkoel.
Tevreden zit zij, tot de zon gaat tanen
En ’t blinkend slootje vloeit vol avondgoud
En kijkt, al mijmrend, in het wandelwoud.
Daar leidt een zoon zijn moeder door de lanen –
Dan schrijnt haar hart, vol ongestilde tranen,
Dan voelt zij zich verlaten, moe en oud.
.jpeg)
Collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Inge Boulonois 👉
21%Voor kranten, boeken, bladen is het zuur
En idem voor concertzaal en theater
Voor schouwburg en museum ook een kater
Een domper voor de “hogere” cultuur
Goddank komt Neêrlands top niet in ’t geding:
Niet duurder wordt een dagje Efteling
Inge Boulonois
Foto: Nicolle Tuerlings | Regte heide Uit de collectie Hans Mellendijk (keuze song en zanger) voorraad Hannie Eikenaar: Otis Redding 👉
.jpeg)
Uit de collectie Bert Bevers 👉 (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Paul van Ostaijen 👉
I.
Profeet van Pâturages en zuiderzonminnaar,
maar meer dan dit: diepbewogen dichter
die de zware dingen van buiten licht schiep,
herschiep als de kompleet blauwe lucht, -
herder die het onvruchtbare gebeuren
van buiten, naar het grote centrum dreef, de oasis, de keure
van frisheid... In ons zelve hebben wij de Jordaan;
allen die nog Godsvreemd en belâan
met de erfzonde zijn, -
de dubbele machteloosheid van het naar buiten kijken
en de loutering, dit is de permanente zege in ons:
patos en tragiek,
dit het innerlike, daarom het heilige 'veni, vidi, vici', -
al die machteloze vreemdelingen van buiten,
al de gebeurtenissen
zullen wij godskinderen verfrissen
door het heiligmakende water van onze Jordaan.
Kunst is de alles overstelpende liefde
en de alomvattende.
Als de zoon van Tobias die ter genezing van zijn vader
uittoog naar een ver land, en daar de vis
haalde met de kieuwen uit het water:
de ogen van zijn vader het licht schonk.
Kunst is de liefde in elke daad.
Kwintessens. En het volledig liefde zijn.
En dit is liefde als Vincent deed:
de talenten die hij kreeg, tot de waanzin, tot het leed
dat vreugde wordt, levend maken.
Niet het zijn of niet te zijn is de levensopgaaf,
maar het misterie van het zijn vult alles.
Het eigen zijn. Dat over alles te leggen.
Wordt eigen zijn van de omgeving.
Alles te vervormen, te martelen, te doden
tot schoonheid.
Je zelf dood rekenen voor de wet, om de wet van je zelf te verbreden.
Abstraksie van je zelf, want deze kosmiese liefde vult gans je zelf:
Bron van den aardbal.
Vincent. Zo is hij.
Hij is niets en hij is alles.
Als de priester: meester en dienaar.
En de wijn die eenvoudig perelt in de kelk
is plots onder de adem van liefde, bloed geworden.
Levende drank.
II
Meer dan uw werk. Dit is het grote,
het oneindige. Het venster
op de ganse wereld.
Ook alles wat in de verte schijnt
strekt zich daarbinnen deinend uit.
Een venster is alles.
De ganse wereld ligt binnen éen venster.
Men zal dan van uw werk houden,
wanneer het beurtelings met de geslachten
bloem, steen of eik zal geweest zijn.
Heel jong, - nauwlijks had ik je herkend, - heb ik gevraagd:
'Vader, die kiezel is zo schoon,
hoor je zijn schoonheid onder de trage tred van mijn laarzen?
Maar zie deze ronde schijf in de zon.'
Door wouden gaan. Pijnboomnaalden vallen
als vingers van de bomen.
Vingers zijn verlangen van lange, lome
lust. In de boomgaard hangen kersen,
aan lange, stramme takken,
vruchten die zich saampersen
als kinderlippen. Niet tastbare gloed
waarin zij bloeden als een zinnelike boetedoening.
'Maar alle schoonheid, mijn zoon, is in de brand
van je ogen. Ogen zijn steeds blauw als de zeestrandrand.'
III
Leed als de golven van de oceaan
die baren witte blaân
van bloesems. Leed als van blaren aan
de bomen. Bomen die kruinen worden,
kruinen: der bergen wit gehelmde horden.
Het arme leed wanneer het wordt ontzaggelik
in het dragen aller leed,
wordt scheppend leven weer.
Wie al de noodbaren in zich stort,
tot een fontein van helder water wordt hij weer.
Wie leed als landen torst
draagt in zijn flank de vruchtbaarheid
van honderdduizend zielen.
IV
De stem van Vincent
Laat ons de blaren
van alle leed vergaren.
De aarde, ook vermoeid,
heeft nooit dode
blaren gedragen.
De aarde wondt
om, in de driedagestond,
te laten herrijzen
onder de loodzware kus van de liefde.
En is die kus weerom licht leed,
leed, dat alles is, - Ik ben Die is, -
o, laat deze zoen niet verloren gaan
want elke zoen is gloên van goed.
Nooit wassen dode vruchten
aan de bomen.
De pijnen snikken eeuwig
en laten hun lange tranen als vingers vallen.
Weet dit, mijn zoon: wanneer alle leed leven wordt,
houdt op het leven leed te zijn.
V
Kristus, Verlosser. Het Kruis
vergaarde al het leed.
Toen wierp hij weg het huis
van zijn leed.
Drie dagen en de schildwacht schrok.
De kunst is groot.
Een kruis van leed...
dan valt het huis
maar alles blijft.
En telkens woont
't woord onder ons
dat ons beloont,-
nieuw.
De weg van de Verlosser,
de weg van het leed:
een hoogvlakte van geluk.
27-30 oktober 1917
Het Sienjaal Paul van Ostaijen
Uit de collectie Bert Bevers 👉 (keuze tekstdichter en song) voorraad Mannen van Bevers: Harry Muskee 👉
Reeds in de oertijd waren wij seksisten.
Dat zie je aan een beeldje dat men vond
Met borsten en met billen, fors en rond
Terwijl het lijfje wel een hoofdje miste.
Wij waren toen waarschijnlijk allen apen,
Maar naar dit beeld is dus de vrouw geschapen.
Driek van Wissen
Foto: Bert Bevers | Hoogstraat 70-74 Antwerpen
Uit de collectie Bert Bevers 👉 (keuze tekstdichter en song) voorraad Mannen van Bevers:
White room
In a white room with black curtains in the station
Black roof country, no gold pavements, tired starlings
Silver horses ran down moonbeams in your dark eyes
Dawn light smiles on you leaving, my contentment
I'll wait in this place, where the sun never shines
Wait in this place, where the shadows run from themselves
You said no strings could secure you at the station
Platform ticket, restless diesels, goodbye windows
I walked into, such a sad time, at the station
As I walked out, felt my own need, just beginning
I'll wait in the queue when the trains come back
Lie with you where the shadows run from themselves
At the party, she was kindness in the hard crowd
Consolation for the old wound now forgotten
Yellow tigers crouched in jungles in her dark eyes
Now gets morning, goodbye windows, tired starlings
I'll sleep in this place with the lonely crowd
Lie in the dark, where the shadows run from themselves
Jack Bruce / Pete Brown, 1968
Uit de collectie Mellendijk (keuze song en songwrtiter) voorraad Albert Hagenaars: Boudleaux Bryant 👉
af op Apple Music |
