Foto: Albert Hagenaars | Jalan Slamet Riyadi 6 | Solo | Midden Java | Indonesië
Uit de collectie Mellendijk 👉 (keuze song en songwriters) voorraad Albert Hagenaars 👉 : L. Wolfe Gilbert 👉 & Mabel Wayne 👉.
1960
Alie Roelvink 👉 | 1960
Posts tonen met het label Albert Hagenaars. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Albert Hagenaars. Alle posts tonen
donderdag 18 juli 2024
maandag 13 november 2023
Dichtersbankjes | Suara suara dari utar
Foto: Albert Hagenaars | Bergpark Tider | Magelang | Indonesië
Uit de collectie Mellendijk 👉 (keuze dichters en gedichtenblog) voorraad Hagenaars:
Suara suara dari utari 👉 zie ook: Albert Hagenaars 👉
zaterdag 18 juli 2020
Dichtersbankje | Poet's bench | Sandi Stromberg | Albert Hagenaars
Foto: © Albert Hagenaars | Hoogstraat | Bergen op Zoom
Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter, gedicht en vertaling) voorraad Hagenaars: Sandi Stromberg⇲ en Albert Hagenaars⇲
MONDAYS AT NOON
The carillon still plays in my mind
most Mondays at noon. Two dozen years,
thousands of miles ago, stuck
like a needle on vinyl, playing Bach
and the Beatles, Bach and the Beatles.
Notes chime over images I hoard,
from the pepper-shaker steeple
of St. Gertrudiskerk, up the Hoogstraat,
over the cobblestones, around the gentle curve
to what was once my gabled house.
How could I think I would live out
my days in that village with its frites
and shwarma, strong coffee and guttural
Dutch? The music cuts double-edged –
memory’s bane and balm—as I sit
across the Atlantic in my craftsman cottage.
No church bells toll the quarter hours
in the humid South, relentless sunny days
instead of the warm wrap of the North Sea’s
low, gray sky. Each recalled note lifts,
lonely as a loon’s call across the ocean.
The carillon still plays in my mind
most Mondays at noon. Two dozen years,
thousands of miles ago, stuck
like a needle on vinyl, playing Bach
and the Beatles, Bach and the Beatles.
Notes chime over images I hoard,
from the pepper-shaker steeple
of St. Gertrudiskerk, up the Hoogstraat,
over the cobblestones, around the gentle curve
to what was once my gabled house.
How could I think I would live out
my days in that village with its frites
and shwarma, strong coffee and guttural
Dutch? The music cuts double-edged –
memory’s bane and balm—as I sit
across the Atlantic in my craftsman cottage.
No church bells toll the quarter hours
in the humid South, relentless sunny days
instead of the warm wrap of the North Sea’s
low, gray sky. Each recalled note lifts,
lonely as a loon’s call across the ocean.
Sandi Stromberg
S MAANDAGS ROND HET MIDDAGUUR
Op maandagen, mijmerend, hoor ik vaak nog
het carillon rond het middaguur. Ruim twintig jaar,
duizenden kilometers geleden, ingesleten
als een naald in vinyl. Het speelt Bach
en de Beatles, Bach en de Beatles. Noten
weerklinken over beelden die ik koester,
uit de peperbusvormige torenbekroning
van de Sint-Gertrudiskerk, over de Hoogstraat,
de kasseien, de bevallige bocht volgend
naar wat ik ooit mijn knusse huis mocht noemen.
Hoe kon ik denken dat ik mijn dagen zou slijten
in dat stadje met z’n friet en shoarma,
sterke koffie en schraperig Nederlands?
De muziek snijdt dubbelzijdig in het geheugen
– verval en zalf tegelijk – wanneer ik in m’n cottage zit
aan de andere kant van de Atlantische Oceaan.
Geen klokken geven de kwartieren aan
in het klamme zuiden, onder de genadeloze zon,
in plaats van die vertrouwde lage, grijze
Noordzeelucht. Elke klank van toen beurt op,
eenzaam als de roep van een fuut over het water.
Op maandagen, mijmerend, hoor ik vaak nog
het carillon rond het middaguur. Ruim twintig jaar,
duizenden kilometers geleden, ingesleten
als een naald in vinyl. Het speelt Bach
en de Beatles, Bach en de Beatles. Noten
weerklinken over beelden die ik koester,
uit de peperbusvormige torenbekroning
van de Sint-Gertrudiskerk, over de Hoogstraat,
de kasseien, de bevallige bocht volgend
naar wat ik ooit mijn knusse huis mocht noemen.
Hoe kon ik denken dat ik mijn dagen zou slijten
in dat stadje met z’n friet en shoarma,
sterke koffie en schraperig Nederlands?
De muziek snijdt dubbelzijdig in het geheugen
– verval en zalf tegelijk – wanneer ik in m’n cottage zit
aan de andere kant van de Atlantische Oceaan.
Geen klokken geven de kwartieren aan
in het klamme zuiden, onder de genadeloze zon,
in plaats van die vertrouwde lage, grijze
Noordzeelucht. Elke klank van toen beurt op,
eenzaam als de roep van een fuut over het water.
Vertaling: Albert Hagenaars
Nota bene:
De bankzetter is tot half augustus met vakantie, tot zo lang zal deze dubbele aflevering hier staan.
zondag 29 april 2018
Dichtersbankje | Albert Hagenaars
(bij de pijl het huis van de dichter Albert Hagenaars)
Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Albert Hagenaars
HART EN ZIEL
“In den beginne was het woord.”
Het kwam heen en vermenigvuldigde zich.
Ze volgden eigen drang. Kenbaar als gave
drongen ze door tot binnen de kring.
Daar dreven ze ons naar namen
voor macht, fluisterend, schreeuwend,
ten bate van goden en wetenschap,
van kunst, liefde en oorlog.
We benoemden geboden en formules,
toon en kleur, lust en volledige wraak.
Geen spraak bleef zonder dwang, geen
antwoord zonder vraag naar belang.
We redeneerden ons wezenloos, ontvielen
elkaar, aanvaardden de oudere waarde:
het verloren verbond van wat woedt
in het bloed en wat tijdloos verinnigt.
Albert Hagenaars,
bij 75e verjaardag Jan Wessendorp | maart 2015>
donderdag 29 september 2016
Dichtersbankje | Albert Hagenaars
Foto: © Hans Mellendijk | Entree Van Abbe | Eindhoven
Uit de collectie Mellendijk: (keuze dichter en gedicht) voorraad Mellendijk: Albert Hagenaars>
LINGUISTICUM
I
Nogmaals
het stoten
tegen de barst:
vorm
van jaren breekt
open op een taal
waaruit poëzie verstuift.
Haar taal
onherstelbaar
om me heen
met
dit ene verschil:
dát vooral niet.
LINGUISTICUM
I
Abermals
dieses Hacken
in den Riss:
Form
seit Jahren schon, aufbrechend
auf einer Sprache
woraus Poesie zerstäubt.
Ihre Schale
irreparabel
um mich herum.
Mit diesem einen Unterschied:
kein Erstaunen.
Bloss das nicht.
LINGUISTICUM
I
Once again
the knock
against the crack:
the shape
of years prizes
open a language
from which poetry blows away.
Her shell
in pieces
round about me.
Wih this one difference:
no surprise.
Above all, not that.
© Albert Hagenaars
LINGUISTICUM
I
Nogmaals
het stoten
tegen de barst:
vorm
van jaren breekt
open op een taal
waaruit poëzie verstuift.
Haar taal
onherstelbaar
om me heen
met
dit ene verschil:
dát vooral niet.
LINGUISTICUM
I
Abermals
dieses Hacken
in den Riss:
Form
seit Jahren schon, aufbrechend
auf einer Sprache
woraus Poesie zerstäubt.
Ihre Schale
irreparabel
um mich herum.
Mit diesem einen Unterschied:
kein Erstaunen.
Bloss das nicht.
LINGUISTICUM
I
Once again
the knock
against the crack:
the shape
of years prizes
open a language
from which poetry blows away.
Her shell
in pieces
round about me.
Wih this one difference:
no surprise.
Above all, not that.
© Albert Hagenaars
uit de bundel Intriges
In de Knipscheer, Haarlem, 1986.
In de Knipscheer, Haarlem, 1986.
[het eerste gedicht uit de afdeling Linguisticum met daarna de Duitse en Engelse vertaling. De Duitse vertaling is gemaakt door Michel Malm. De Engelse tekst is van Sandi Stromberg uit Texas.]
Lees ook lezing> over zijn werk n.a.v. Sakko-prijs 2008>
Abonneren op:
Posts (Atom)