Dichtersbankjes | Wim van Til

Foto: Hans Mellendijk  Marienburg - Nijmegen 

Uit de collectie Mellendijk 👉 (keuze dichter en gedicht) voorraad Mellendijk: Wim van Til 👉

BLINDE JAARGANG
 
Ik breek met mijn vingers, die eenzame bijlagen van zien
het warme brood, eet en tast rond om woorden.
Ik raak de spijkers in de muur, reliëf van foto’s
en vergeven schilderijen.
 
Er is geen dag meer die in deze past. De lucht is zwaar,
de verte leeg. Het is paartijd voor de pendule
die geen weet heeft van tijd, geen weet van gezag
dat de jaren becijfert en beschikt.
 
Geen huid tenzij van binnenuit. Straks, als de cirkel rond gaat
zal ik zien. Op het uur dat die ene seconde stil hangt
zal ik minnen. Ik breek mijn woord, tast brood.
Ik moet van achteraan beginnen.
 
 
Wim van Til

liber amicorum 👉

Dichtersbankjes | Wim van Til

Foto: Hans Mellendijk: Aaltens Goor, Aalten-Varsseveld 

Uit de collectie Mellendijk 👉 (keuze dichter en gedicht) voorraad Mellendijk : Wim van Til 👉

Littorina Littirea

Voor Rogi Wieg

.

Van onze wandelingen onthoud ik vooral
je stem, die knarste onder onze voeten.
Uitgeleefd, verlaten. Die droge tik,
het definitief verschuilen, bijna naakt – je
beste vermomming, zo open.
De ogen naar binnen gekeerd,
dat ogenschijnlijk opgaan in de massa.

Geen zee, geen aarde. Slechts een kust
lijn van een wisselend einde.

Zoals poëzie fictie is, is verleden
tijd: wat niet gebeurt, waarvoor niet gekozen wordt.
De slag op het voorhoofd, geweest en nooit plaats gevonden.

Wie aanlegt, raakt zijn vrijheid kwijt.
Schutter wordt jachtwild, visser
wordt vangst. een blik om de schouder
maakt van de mens een gedicht.

Wim van Til, Sleutelhouder, 2000

Dichtersbank | Wim van Til

Foto © Bernhard Harfsterkamp | Boven-Slinge | Aaltens Belang-bank | Aalten 

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) 
verzameling Bernhard Harfsterkamp: Wim van Til⇲

Over het Spoor

De oogst keert nooit terug; wie op de cirkel
gang vertrouwt, blindt zich een pad zonder leeftocht,
zonder uur, zonder eindweegs een keerlus.

Nee, Muze, maak mij geen dichter. Ik ben
slechts de brenger, de voeger. Mijn zwoegen
leidt verdwijnen in, ik licht een steen.

Weerloos is de nemer, de jager. Die vindt uit
naam van de dader de doder, in die van
de maker, de moker. Nee, Muze, geen dankbare

dichter. Hoe de geworpen steen zich punt na
punt in de ruimte koest houdt naar wat vast
staat: de eeuwige plek van zijn val.

©Wim van Til | Omwegen 

Uitgeverij Kleinood & Grootzeer

(Aaltense zangen) | 2011

Bankje gestolen uit rubriek Vanaf een bankje (Aaltens Nieuws)⇲

Dichtersbankje | Wim van Til

Foto: ©Hans Mellendijk | Poëzie-Klinkplek | Enghuizer dialogen VII | 17e Kunstwandelroute Hummelo | 3 april 2016 
(klik op foto voor groter formaat)

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mellendijk: Wim van Til>

Voorbij

De dag loopt in het zwart, geen rand

waaruit een haas, een hert ontspringt.

Geen muze die mij met haar dans omringt,

geen jachttrofeeën aan de overkant.

Wim van Til

[project Jachttroffeeën | De Omsmeders>]

Poëzieleesplek | Jachttrofeeën

Dichtersbankje | Wim van Til

Foto: © Bert Bevers | Crematorium Chrysant Wilrijk 

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) vorraad Mannen van Bevers: Wim van Til>

tien over rood

leeg is het laken tot de schrijver deelt, spat
inkt van wit naar wit, zeemeeuw ben je, merel

met de kers en leeuwerik – ochtendzang
bindt bed, paart pen aan water 

wim van til (sirenengang sirenenzang)

Dichtersbankje | Wim van Til

Marga Klompéstraat | Nijmegen

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Wim van Til>

(er niet zijn)

gras uit vaders tijd

drager van vier seizoenen

dit is mijn heden

vergeten het ven

de sloot en het watergat

de wond die niet heelt

Uit: Enghuizer dialogen I | 2010

Foto: Jan Jenniskens | Kalligrafie: Emilie Opdam

Dichtersbankje | De Omsmeders | Wim van Til

Foto: © Bert Bevers | Pestalozzistraat | Antwerpen

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Bevers: Wim van Til>

Ik was de tuinman en u wilde dood. Ik las

de angst in uw gezicht. U werd omringd door
vissers, Judas in hun midden. U schonk

de wijn, u brak het brood. U bad zoals uw vader

u had leren bidden. Vreemdelingen zag ik

in mijn gaarde van uitlopend groen.

Uw handen zochten naar een stam, uw ogen

schoten vuur toen u de naderende massa hoorde.

De jongste haan kraaide in tongen; iemand verzweeg

tot driemaal toe uw naam en iemand anders sloeg

de ogen neer. Ik zag het aan, ik wilde wel mij voegen

naar uw woord; het is mijn geloof dat mij verbood.

Ik was de tuinman en u wilde dood. Uw vrienden aten

dronken van uw lichaam tot hun roes. Uw zweet is bloed.

Neem deze doek en leg u neer, uw vrienden slapen al.

Dat dit uw last is in dit late uur. De ochtend is niet ver, de dag

komt vroeg. Ik zaaide het gras, het is zacht.

Kom, leg u neer; ik houd de wacht.

© Wim van Til in het kader van Tenebrae Responsoreae | Oost Nederlands Kamerkoor>