Dichtersbankje | Martin Carrette

Foto: © Maarten Bevers | Granite Island 

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht): voorraad Mannen van Bevers: Martin Carrette>

Carnac op ANtARCtiCa

tableau vivant met pinguïns

Wat op een andere plaats Carnac heet, kalenderzaal

van een versteende tijd, spiegelt zich in de reusachtige

openstaande oesterschelp van het laatste continent.

Zijn landschappen blijven onvatbaar en rijk als het wit

op de doorkijkbergen, waarachter zich weer een ander

niemandsland openbaart. De horizon fluistert zeer hese

bluessongs, over de ballast die een verdwaalde wereld

als morenes voor zich uitduwt. In de windval, katabatisch

gierend over de vlaktes, echoot de catastrofe. Maar ovaal,

keizerlijk staan zijn bewoners, zonder graaiende handen,

in de ijsblauwe woestijn. Onschuldig, aaibaar als kinderen,

houden ze toonvast het evenwicht, als in koor: zonder dure

woorden en warm Aramees, uit het Antarctische geheugen

van de aarde, zingen ze samen het tegenlied van de hoop.


 © Martin Carrette

Gelegenheidsgedicht Martin Carrette>

Dichtersbankje | Wiel Kusters

Foto: © Bert Bevers | 'De Dulle Griet' | Mayer van den Bergh | Antwerpen

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Wiel Kusters>

Dulle Griet

De aarde gist, ik gis naar vuur.

Nieuw nog dood. Daar is het al.

Ik ben een vlek, een vlak, een gat.

Een bres in iedere muur.



Wie vuur verwerkt, doopt het in bloed.

Nieuw nog dood. Daar is het al.

Een kleur ben ik, een veeg, geraas.

Ik adem rood en roet.



De hemel bloedt, de aarde brandt.

Dood maar nieuw: daar ben ik weer.

Ik ben een storm, een vorm van pest.

Ik waai over de rand.

© Wiel Kusters

Dichtersbankje | Joost van den Vondel

Foto: © Bert Bevers | Offerandestraat | Antwerpen

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Joost van den Vondel>

KLINKVERS OVER ABRAHAMS OFFERANDE
D'oud-vader zijnen zoon brengt met bedroefder zielen
Op 't rijzende gebergte, opdat hij 't altaar sprengt
Met 't bloed zijns lieven kinds, en 't vuur 't koud lichaam schenkt,
Hij bindt hem d' armen vast, en doet hem neder knielen.

De liefde 't vuur ontvonkt, om 't slachtschaap te vernielen,
't Geloof dat houdt 't touw daar 't Lam mee is gestrengd,
d' Hoop 't staal den Vader langt, die fluks de slag aanbrengt,
De Dood is al gereed om Izaks ziel te grielen.

Maar 's Heeren Engel (die om 's vromen leger waakt)
Abrahams arm verlet, en 't droevig treurspel staakt
Van Vader en van Zoon, van twee bestorven herten.

Nature by geval van veers zag 't schouwspel aan,
En riep, o sterk geloof! wat durft ge niet bestaan!
Een Vader slacht zijn Kind, en derf de dood uitterten!

Anagram

DOOR EEN IST NU VOLDAEN.

Woordverklaring:

r3 aan het vuur het koude lichaam schenkt
r7 de hoop reikt de vader het zwaard aan
r8 grielen: wegrapen
r11 bestorven: ontstelde
r12 Vrouwe Natuur sloeg van verre het schouwspel gade
r13 o sterk geloof, wat durft ge niet (allemaal) ondernemen
r14 derven= de moed hebben om de dood te trotseren

Kort commentaar:

Een sonnet of klinkvers over het offer van Abraham.

Met de woordverklaring hoop ik het zo begrijpelijk gemaakt te hebben.

Een anagram is een woord (zin) dat volledig bestaat uit de letters van een ander woord (zin). 

Anagrammen worden soms gebruikt als pseudoniem, zoals hier bij Vondel.

Het prachtige anagram onder het gedicht is een omzetting van de naam: Joost van den Vondel.

De i van ist = een j en de u van nu is een v.
De i/j en de u/v hadden vaak één teken.

Dichtersbankje | Willem Hussem

Foto: © Bert Bevers | Nassaustraat | Antwerpen

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Willem Hussem>

Zet het blauw
van de zee
tegen het
blauw van de
hemel veeg
er het wit
van een zeil
in en de
wind steekt op

zie ook: Leidse muurgedichten>

Dichtersbankje | Hans Faverey

Foto: gevonden op internet door Maarten Bevers

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Hans Faverey>

Net als ik zeg

Net als ik zeg: er is niets meer,
ik ben niets meer, hoor ik wat.

En het begint weer helemaal
opnieuw:
daar heb je mij weer.

Als ik het zelf niet was,
help jij mij dan zeggen
wie ik ben.

© Hans Faverey
Uit: 'Verzamelde gedichten', 2010.
zie ook hier>