Dichtersbankje | Hendrik Marsman

 Foto: © Hans Mellendijk | Domstraat⇲ Utrecht 

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mellendijk: Hendrik Marsman⇲

Polderland

Ik loop door 't polderland
onder den hellen regen;
oneindig is het land,
oneindig zijn de wegen, 

die naar de kimmen gaan;
in lage hemelstreken
heerscht tusschen zwarte kreken
het mistig licht der maan. 

o, dertigstroomenland,
het volk dat u bewoont
versombert in krakeelen
die geld en God verdeelen,
purper en doornenkroon. 

oneindig is het land,
oneindig zijn de wegen
die naar de kimmen gaan;
ik loop den morgen tegen
in't mistig licht der maan. 

Hendrik Marsman

Dichtersbankje | Hendrik Marsman

Foto: © Reinout Toonstra | Maalwater | Heiloo 

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Marc Bruynserade (met dank aan Albert Hagenaars): Hendrik Marsman> 

Herinnering aan Holland 

Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.
de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.

© Hendrik Marsman

Dichtersbankje | Hendrik Marsman

Foto: © Bert Bevers | Knielbankje naast O.L.V. van Fatimakerk | De Panne 

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mannen van Bevers: Hendrik Marsman>

Crucifix

Tussen het venster en de donkre wand 
een eenzaam man, een kruisbeeld in de hand. 

zijn hart wordt stil en bovenwerelds wit: 
het hoort hoe hij in duizend angsten bidt. 

en het ivoren Lichaam van de Man 
tussen twee zwarte kruisen wordt een vlam, 

die het beslagen duister diep doorlicht: 
een weergaloos, doorschijnend vergezicht: 

over een woest, ontembaar bergland, groot 
en weerbarstig, het donker randgebergte van de Dood,

klimt langs een wankel gemzenpad 
een man naar het verborgen ontoeganklijk hart 

der hemelgletschers, steil, vermetel, smal. 
en stijgend, roekeloos aan zichzelf ontstegen, vindt 

hij, verscholen tussen puin en ijs, 
de schemerende bloei van edelweisz 

en alpenrozen, de stille bloemen van het Paradijs.

© Hendrik Marsman

Verzamelde Gedichten

Dichtersbankje | Hendrik Marsman

Foto: © Hans Mellendijk | Jeetzelufer | Hitzacker 

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mellendijk: Hendrik Marsman>

Herinnering aan Holland>

Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,

rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;

en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,

boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.

de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,

en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.

© Hendrik Marsman

Ellen ten Damme | 200 jaar Koninkrijk | 26-09-2015

Dichtersbankje | Hendrik Marsman

Foto: © Hans Mellendijk | Holland Street | London

Uit de collectie Mellendijk (keuze dichter en gedicht) voorraad Mellendijk: Hendrik Marsman>

Herinnering aan Holland

• Denkend aan Holland
• zie ik breede rivieren
• traag door oneindig
• laagland gaan,
• rijen ondenkbaar
• ijle populieren
• als hooge pluimen
• aan den einder staan;
• en in de geweldige
• ruimte verzonken
• de boerderijen
• verspreid door het land,
• boomgroepen, dorpen,
• geknotte torens,
• kerken en olmen
• in een grootsch verband.
• De lucht hangt er laag
• en de zon wordt er langzaam
• in grijze veelkleurige
• dampen gesmoord,
• en in alle gewesten
• wordt de stem van het water
• met zijn eeuwige rampen
• gevreesd en gehoord.

Hendrik Marsman, 1936.

Na een verkiezing georganiseerd door Poetry International en de Wereldomroep in 1999 uitgeroepen tot ‘Gedicht van de eeuw’. Lees ook het gedicht De Binnenring van Holland van Gerrit Komrij en een fraaie anonieme persiflage. Hieronder een Engelse vertaling.

Memory of Holland

• Thinking of Holland
• I picture broad rivers
• meandering through
• unending lowland:
• rows of incredibly
• lanky poplars, huge
• plumes that linger
• at the edge of the world;
• in the astounding
• distance small-holdings
• that recede into space
• throughout the country;
• clumps of trees, town-lands,
• stumpy towers, churches
• and elms that contribute
• to the grand design;
• a low sky, and the sun
• smothering slowly in mists, pearl-gray,
• mother-of-pearl;
• and in every county
• the water 's warning
• of more catastrophes
• heard and heeded.

Translated by Irish poet Michael Longley (* Belfast, 1939).